شیر و موش

یکی بود، یکی نبود، زیر آسمون آبی و گرم آفریقا، توی یک دشت بزرگ و پر از درخت‌های تنومند، یک شیر قدرتمند زندگی می‌کرد. شیر، یک یال طلایی و پرپشت داشت که دور گردنش را گرفته بود و مثل تاج پادشاهی روی سرش خودنمایی می‌کرد. چشمانش مثل دو تا خورشید کوچک می‌درخشید و صدایش آنقدر بلند بود که وقتی غرش می‌کرد، همه‌ی حیوانات دشت از ترس می‌لرزیدند. حتی باد هم برای چند لحظه می‌ایستاد تا غرش شیر را بشنود! شیر بزرگ‌ترین و قوی‌ترین حیوان دشت بود. هیچ‌کس جرئت نداشت به او نزدیک شود. همه از او دوری می‌کردند و شیر هم به این قدرت و هیبتش افتخار می‌کرد. یک روز گرم تابستون، شیر زیر سایه‌ی یک درخت بزرگ و تنومند دراز کشیده بود و چرت می‌زد. آفتاب از لای برگ‌های درخت می‌تابید و صورتش را گرم می‌کرد. شیر حسابی خسته بود و خواب شیرینی داشت. در خواب داشت یک شکار بزرگ را تعقیب می‌کرد...

ناگهان، یک چیزی روی دمش حس کرد. یک چیز خیلی کوچک و سبک که از دمش بالا می‌رفت. این یک موش صحرایی کوچولو بود! موش کوچولو از لانه‌اش بیرون آمده بود تا دانه‌های برنج و گندم پیدا کند. اما در راه، اشتباهی روی دم شیر رفته بود و حالا فکر می‌کرد که این یک تپه‌ی نرم و گرم است! موش کوچولو با خیال راحت از دم شیر بالا رفت و رسید به کمرش. شیر یک دفعه از خواب پرید. احساس کرد یک چیزی روی بدنش راه می‌رود. وحشت‌زده غرش کرد: «هوووووووی! کی جرات کرده بیاد روی من؟!»

موش کوچولو از ترس جیغ کشید و خواست فرار کند، اما شیر با پنجه‌ی بزرگش، موش را گرفت. موش کوچولو توی مشت شیر گیر افتاده بود و می‌لرزید. چشم‌های گرد و ترسیده‌اش پر از اشک شده بود. شیر با چشمان درشت و خشمگین به موش نگاه کرد و گفت: «تو چه موجود کوچولوی بی‌چاره‌ای هستی! من با یک دندون می‌تونم تو رو قورت بدم! چرا جرات کردی بیای روی من؟» موش با صدای لرزان و التماس‌آمیز گفت: «آقا شیر بزرگ! خواهش می‌کنم من رو نخور! من اشتباهی اومدم! من فقط یک موش صحرایی کوچولو هستم که دنبال دونه می‌گشتم. لطفاً من رو بذار برم... قول می‌دم که یه روز این کار خوبت رو جبران کنم!»

شیر نگاهش به موش کوچولو کرد که در دستش می‌لرزید. موش آنقدر کوچک و ضعیف بود که انگار یک نفس باد می‌توانست او را ببرد. شیر بلند بلند خندید: «هاهاهاهاها! تو می‌خوای به من کمک کنی؟ من که بزرگ‌ترین و قوی‌ترین حیوان این دشتم! تو که از یک دانه خرما هم کوچیک‌تری! چطور می‌خوای به من کمک کنی؟» اما شیر دلش سوخت. موش آنقدر بی‌چاره و کوچک بود که شیر نتوانست دلش را به رحم بیاورد. پنجه‌اش را باز کرد و گفت:

«باشه، باشه، برو گمشو! ولی دیگه جرات نکن بیای روی من! دفعه‌ی بعد که ببینمت، می‌خورمت!» موش کوچولو سریع از دست شیر پرید پایین و دوید توی بوته‌ها. از ته دل گفت: «ممنونم آقا شیر! هرگز این محبت رو فراموش نمی‌کنم!» موش رفت توی لانه‌اش، اما حرفش را فراموش نکرد.

چند روز گذشت. شیر در دشت مشغول گشت‌زدن بود و به دنبال شکار می‌گشت. ناگهان، یک طناب محکم دور پای عقبش پیچید. یک دام! شکارچی‌ها یک تله‌ی بزرگ درست کرده بودند و شیر بی‌چاره گیر کرده بود. هر چه تقلا کرد، نتوانست خودش را آزاد کند. طناب محکم‌تر و محکم‌تر می‌شد. شیر با تمام قدرت غرش کرد: «آهای کمک! کمک! کسی می‌تونه کمکم کنه؟» اما حیوانات دشت، همه از صدای غرش شیر فرار کرده بودند. کسی نبود که صدای او را بشنود. شیر عصبانی، خسته و ناامید بود. به خودش گفت: «آه! من که بزرگ‌ترین و قوی‌ترین حیوان دشتم، حالا توی یک تله‌ی کوچک گیر کردم! شکارچی‌ها میان و من رو می‌گیرن...» شیر سرش را پایین انداخت و آماده‌ی بدترین اتفاق شد.

موش صحرایی کوچولو، توی لانه‌اش نشسته بود و دانه‌های جمع‌آوری‌شده را مرتب می‌کرد. ناگهان صدای آشنا و غمگینی را شنید: غرش شیر. موش گوش‌هایش را تیز کرد و با خودش گفت: «این صدای آقا شیره! انگار خیلی ناراحته... شاید توی دردسره!» موش بدون معطلی از لانه بیرون دوید و به دنبال صدا رفت. دید شیر توی یک تله‌ی بزرگ افتاده و طناب محکمی دور پایش پیچیده شده است. شیر وقتی موش را دید، با ناامیدی گفت: «آه، تو که هیچی نیستی. تو که کوچولویی. برو گمشو و من رو به حال خودم بذار تا بمیرم...» اما موش قاطعانه گفت: «آقا شیر، نترس! من بهت قول داده بودم که یه روز این کار خوبت رو جبران کنم. حالا نوبت منه!»

موش با سرعت به سمت طناب دوید و با دندون‌های تیز و برنده‌اش شروع کرد به جویدن. اول یک رشته، بعد رشته‌ی دوم، بعد سوم. دندون‌های موش مثل یک چاقوی کوچک، طناب را تکه‌تکه می‌کرد. شیر با چشمانی گرد و پر از حیرت، نگاه می‌کرد و باورش نمی‌شد که این موجود کوچک، دارد نجاتش می‌دهد. آخرین رشته هم پاره شد. شیر آزاد شد! شیر از جا پرید و پاهایش را تکاند. با خوشحالی گفت: «رها شدم! نجات پیدا کردم!» موش خسته، روی یک سنگ نشست و نفس‌نفس‌زنان گفت: «آخ... تموم شد...» شیر به موش نگاه کرد. با مهربانی گفت: «موش کوچولو، من تو رو مسخره کردم. فکر کردم چون کوچیکی، هیچ ارزشی نداری. اما تو امروز جان من رو نجات دادی. من تا آخر عمر قدردان تو هستم. ممنونم، دوست کوچولوی من!» موش با خوشحالی گفت: «آقا شیر، من که گفتم یه روز جبران می‌کنم. حالا ما دو تا دوستیم، نه؟» شیر سرش را تکان داد و گفت: «آره! از این به بعد تو بهترین دوست منی. هر وقت کمک خواستی، من کنارتم!» از آن روز به بعد، شیر و موش با هم دوست شدند. شیر موش را روی کمرش می‌گذاشت و با هم در دشت می‌گشتند. همه‌ی حیوانات با تعجب به آنها نگاه می‌کردند و می‌گفتند: «چه دوستی عجیبی! یک شیر بزرگ با یک موش کوچولو!» شیر هیچ‌وقت فکر نکرد که چون کسی کوچک است، بی‌ارزش است. و موش همیشه به شیر یادآوری می‌کرد که اندازه‌ی محبت، با جثه نیست، با قلب است. پس بیایید مثل موش کوچولو، مهربان باشیم، به قول‌هایمان عمل کنیم و هیچ‌کس را دست کم نگیریم. 🦁🐭✨