داستان میمون باهوش

معرفی داستان

می‌می از دیدن کارهای دیگران کلی چیز یاد می‌گیره، اما یه روز می‌فهمه فقط شبیه‌سازیِ حرکت‌ها کافی نیست. باید دلیل هر قدم رو هم فهمید. این بازآفرینیِ میمون باهوش درباره‌ی پرسیدن، تمرین و عجله نکردنه.

داستان کامل

یکی بود، یکی نبود. توی دنیای خیالی قصه‌ی ما، میمونی به اسم می‌می کنار باغ یه خانواده زندگی می‌کرد. از شاخه‌ها تاب می‌خورد و عصرها می‌اومد کنار میز کارِ بابا رضا تا ساختن وسایل کوچیک رو تماشا کنه.

می‌می عاشق یاد گرفتن بود. بابا رضا یه دستمال رو تا می‌کرد، او هم تا می‌کرد. بابا رضا سبدها رو از بزرگ به کوچیک می‌چید، او هم همین کار رو می‌کرد. گاهی هم از عجله، سبد کوچیک رو زیر همه می‌گذاشت و برج سبدها کج می‌شد!

یه روز قرار بود توی حیاط نمایش عروسکی داشته باشن. لباس پارچه‌ای عروسک‌ها خاکی شده بود. بابا رضا یه لگن کم‌عمق و آب خنک آورد و کنار می‌می نشست.

گفت: «اول ببینیم کدوم لباس‌ها رو می‌شه شست.» یه لباس ساده رو جدا کرد، اما لباس آبیِ کاغذی رو گذاشت کنار. بعد با مقدار کمی شوینده، لباس پارچه‌ای رو آروم شست، آب کشید و پهن کرد.

می‌می فقط آخر کار رو خوب دیده بود. با خودش گفت: «آسانه! لباس رو می‌ذاری توی آب، تکون می‌دی، بعد آویزونش می‌کنی.»

وقتی بابا رضا رفت اون طرف حیاط صندلی‌ها رو بچینه، می‌می خواست کمکش کنه. لباس آبی رو برداشت و توی همون آب خنک گذاشت. همین که تکونش داد، کاغذ نرم شد و یه گوشه‌ش پاره شد.

می‌می دست نگه داشت. لباس رو بیرون آورد و روی میز گذاشت. دلش ریخت. فکر کرد: «اگه قایمش کنم، شاید کسی نفهمه.» اما بعد دید عروسک آبی بدون لباس مونده و مشکل با قایم کردن حل نمی‌شه.

صدا زد: «بابا رضا، من لباس آبی رو خیس کردم. نمی‌دونستم کاغذیه و پاره شد.» بابا رضا کنار او اومد و گفت: «ممنون که گفتی و ادامه ندادی. بیا ببینیم چه اتفاقی افتاده.»

می‌می گفت: «من دقیقاً مثل تو انجام دادم!» بابا رضا لباس پارچه‌ای و کاغذی رو کنار هم گذاشت: «حرکت‌ها شبیه بود، ولی جنس این دوتا فرق داره. من اول لباس‌ها رو جدا کردم؛ شاید اون قسمت رو ندیدی.»

می‌می به تکه‌ی کاغذ نگاه کرد: «پس فقط نگاه کردن کافی نیست؟» بابا رضا گفت: «نگاه کردن شروع خوبیه. بعدش می‌تونی بپرسی چرا این کار رو می‌کنیم و کدوم بخشش برای تو مناسبه.»

می‌می پرسید: «حالا لباس آبی رو چیکار کنیم؟» با هم فکر کردن. لباس قبلی دیگه برای نمایش مناسب نبود، اما یه تکه پارچه‌ی آبی توی جعبه داشتن. بابا رضا با قیچی مخصوص خودش بریدش و می‌می با کمک او روبانش رو گره زد.

می‌می خواست شوینده‌ی بیشتری توی لگن بریزه، ولی این بار مکث کرد: «این مقدار کافیه؟» بابا رضا گفت: «برای همین یه لباس کافیه. مواد شوینده رو من آماده می‌کنم؛ تو می‌تونی گیره‌ها رو مرتب کنی.»

بعد نوبت تمرین شد. بابا رضا یه دستمال پارچه‌ای بهش داد و کنارش موند. می‌می قبل از شروع پرسید: «این پارچه‌ایه؟ رنگش توی آب پخش نمی‌شه؟» با هم بررسی کردن و کار رو قدم‌به‌قدم پیش بردن.

عصر، عروسک آبی با لباس تازه‌ش وسط صحنه اومد. می‌می صداش رو نازک کرد و گفت: «من یه سؤال دارم!» بچه‌ها خندیدن و پرسیدن: «چی؟» عروسک گفت: «قبل از اینکه کاری رو تقلید کنم، می‌شه یادم بدین چرا انجامش می‌دیم؟»

بعد از نمایش، بابا رضا گفت: «امروز کدوم کارت بیشتر کمکت کرد؟» می‌می فکر کرد: «اینکه گفتم نمی‌دونم. اگه می‌پرسیدم، شاید لباس پاره نمی‌شد. بعدش هم وقتی اشتباه کردم، گفتم تا درستش کنیم.»

از اون روز، می‌می هنوز با شوق تماشا می‌کرد و یاد می‌گرفت. فقط یه عادت تازه هم داشت: قبل از کار ناآشنا، می‌پرسید، دلیلش رو می‌فهمید و با همراهی کسی که بلد بود تمرین می‌کرد.

شخصیت‌های داستان

• می‌می: میمونی کنجکاو که یاد می‌گیره پرسیدن بخشی از باهوش بودنه.

• بابا رضا: بزرگ‌تر همراهی که کارهای مناسب رو توضیح می‌ده و مسئول وسایل و مواد مخصوص بزرگ‌ترهاست.

• عروسک آبی: وسیله‌ی نمایش که لباس تازه‌ش یادگاریِ یه تجربه می‌شه.

پیام آموزشی داستان

دیدنِ حرکت‌های یه نفر به معنی بلد بودن همه‌ی کار نیست. قبل از کار تازه سؤال می‌پرسیم، دلیل قدم‌ها رو می‌فهمیم و به اندازه‌ی توانمون تمرین می‌کنیم.

سؤال‌هایی برای گفت‌وگو با کودک

1. می‌می کدوم بخش کار رو ندیده بود؟

2. چرا شستن دو لباس نتیجه‌ی متفاوتی داشت؟

3. وقتی لباس پاره شد، می‌می چه کار خوبی کرد؟

4. تو دوست داری چه کاری رو با کمک یه بزرگ‌تر یاد بگیری؟

چی یاد گرفتیم؟

• «نمی‌دونم» گفتن شروع یادگیریه.

• کار با وسایل و مواد مخصوص بزرگ‌ترها رو به خودشان می‌سپاریم.

• گفتن اشتباه کمک می‌کنه زودتر راه جبرانش رو پیدا کنیم.

نتیجه‌گیری

عزیزم، لازم نیست برای باهوش بودن همه‌چیز رو از قبل بلد باشی. با دقت نگاه کن، سؤال بپرس و قدم‌به‌قدم یاد بگیر. هر سؤال خوب می‌تونه راه یه کار تازه رو روشن کنه.